ASLINDA HAYAT NEDİR?


Birçoğumuz “Hayat acaba bizden ne ister?” sorusunu aklına hiç getirmeden hayattan sürekli bir şeyler istiyoruz. Sanki doğuştan alacaklıymışız gibi hayatı borçlu, kendimizi de uyanık bir tahsildar zannediyoruz. 

Hayata her tohumu yeşertecek bir tarla olarak bakıyoruz. Çoğu zaman gerektiği gibi sulayıp ayıklamasak da tarlamıza bakıp ihtimal hesapları yapıyoruz; bazen üzülüyor bazen de seviniyoruz. Topraktan umutlarımızı, rüyamızı gerçekleştirmesini, duygu ve düşüncelerimizi ete kemiğe büründürmesini umuyoruz. Hayattan tam bir karşılık istiyoruz. Neden istemeyelim? Uçsuz bucaksız  tarlamız değil mi o?

Var olmak biraz da istemek değil midir zaten? 

Defterine resim çizen haylaz bir çocuk gibi yaptığımız resmin canlanmasını, bizimle konuşmasını ve oyun oynamasını bekliyoruz. Bunun için defterimize sürekli resimler çiziyoruz. Karmakarışık Cin Ali resimleri, evler, arabalar, tuhaf hayvanlar, dağlar, göller… Cin Ali’den nefes alıp vermesini, kâğıdımızı şenlendirmesini bekliyoruz. Çizdiğimiz arabaların hareket etmesini, eğri büğrü evlerin bacasından göğe doğru simsiyah dumanlar tütmesini bekliyoruz. Anlamsız olsa da…

Hayat biraz da beklemektir çünkü. 

Birkaç uzun sopayı bir araya getirip üstüne çadır çekerek oyuncak evler yapıyoruz. Sonsuza kadar içinde yaşayacağımızı zannettiğimiz evlerde evcilik oynuyoruz. O küçücük evler o kadar büyüyor ki gözümüzde… Evi odalara bölüp içine kap kacak yerleştiriyoruz. Odalara rüyalarımızı, oyuncaklarımızı ve bütünüyle hayatımızı koyuyoruz. Çadırın hiç yıkılmayacağını zannediyoruz; kurulduğu gibi dimdik ayakta kalacağını, her rüzgâra, her fırtınaya dayanacağını. 

Hayat zannetmektir çünkü.

En fazla üç rakamlı bir ömrümüz olduğu halde sonsuza kadar hep burada yaşayacağımızı, bizim dışımızda herkesin kiracı, bizimse dünyanın vazgeçilmez demirbaşı olduğumuzu düşünüyoruz. Çakılı varlığımızın, başına bir şey gelmeyecek kadar fanilikten muaf olduğunu… Ölümü bir türlü kendimize yakıştıramıyoruz, yaklaştırmıyoruz, yakamıza takamıyoruz. Ölüm hep başkaları için var sanıyoruz. Hep başkaları ölüyor, bizse nasılsa sağ kalıyoruz. Yani ölmeden önce bir türlü ölemiyoruz. Bir yanılsamayla koyun koyuna yaşıyoruz. En fazla üç rakamlı bir yanılsama.

Hayat bir yanılsamadır çünkü.

Bazen de çıkmaza giriyoruz, battığımız yerden bir türlü çıkamıyoruz. Bataklığa düşmüşüz gibi çırpındıkça daha derine, çok daha derine batıyoruz. Tüneldeki tüm ışıklar sönüyor. Yapayalnız ve ışıksız kalıyoruz. Atmosferin dışına çıkıyor gibi göğsümüz nasıl da daralıyor! Nereye gittiğimizi bilemiyoruz. Yeryüzü tüm genişliğine rağmen bize dar geliyor.  Sanki karanlık bir ormanda kayboluyoruz. Bazen de dümdüz bir yolda, gün ortasında…

Hayat bazen de kaybolmaktır çünkü.

Hayatımızın en karanlık anlarında bile içimizin derinlerinde bir yerde cılız bir ışığın yanmakta olduğunu görüyoruz. Fırtınaya, karanlığa direnen cılız ve titrek bir ışık. Tam sönecek zannedildiği anda hayata tutunan fersiz bir yalım. Amansız dalgalar arasında tam boğuluyorum dediğimiz an bize ulaşan bir can simidi, nefes nefese tutunduğumuz bir ada. Bir umut adası.

Hayat biraz da umut etmektir çünkü.

İstiyoruz, bekliyoruz, zannediyoruz, yanılıyoruz, kayboluyoruz ve umut ediyoruz. Hayat bizden ne istiyor sorusunu kendimize hiç sormadan hayattan sürekli bir şeyler istiyoruz. İstediğimiz olmazsa sukutuhayale uğruyoruz. Bazen içimizde küçük kıyametimiz de kopuyor; eşyalarımız şangur şungur yere devriliyor, yıkılıp kalıyoruz. Sonra bir yerlere tutuna tutuna, sızlayan yerlerimizi sarıp sarmalayarak ayağa kalkıyoruz; eskisi gibi yine resim yapmaya, oyun oynamaya devam ediyoruz. 

Hayat hep yeniden başlamaktır çünkü.

Büyümüş çocuklar olsak da.

Hayat bir yanıyla hep çocuk kalmak, çocukluk yapmaktır.

Bize büyüdüğümüzü kim söyledi? Bu yalana nasıl inandık?

 Büyüdüğümüzü, yetişkin olduğumuzu söyleyenler, bize en büyük kötülüğü yapanlardır. Biz aslında hiç büyümedik; defterimiz, oyuncaklarımız, evlerimiz, arabalarımız büyüdü. Boyumuz uzadı ama biz hep aynı kaldık: Annemizin dizinin dibinden çok uzaklarda…

Yoksa “Hayat bizden ne istiyor?” diye arada bir sormaz mıydık?


Beğendiniz mi? Arkadaşlarınla paylaş!

0 Tartışmaları

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir