Yeryüzü geniş olduğu kadar dardır; dağlar, denizler, ırmaklar ve şehirler sığar da oraya hayallerimiz ancak bir bulut olarak gezinebilir üzerinde. Kapısı, duvarları, pencereleri, çatısı ve bahçesi olan bir sanat akademisi düşlerimizde yaşayadursun gökyüzünde bulutların arasında açtık gözlerimizi. “Benim için küçük, insanlık için büyük bir adım,” diye plastik/artistik cümleler kurmayacağız. “Aya” gitmek her kâşifin harcı olmayıp münevverliğin işareti olduğunda anlamlıdır. Zira başkalarına gösterilecek bir gümüş madalya değildir ay. Kalpten ışığını almadıkça parlamaz. “Münevver”i sözlükler hem “aydın” hem “aydınlatılmış” olarak tanımlıyor. Göğü olmayanın gökadamlığı, güneşi olmayanın münevverliği kendinden menkul.
Bir Türk otağı olarak düşündük “aya.org.tr”nin suretini. Yeryüzü büyük bir otağdır aslında insan için. Hayat ağacı direğidir onun. Görkemlidir otağ, nereye kurulursa oraya göğünü taşır. “Kendi Gökkubbemiz” diye boşuna söylememiştir şair, başka kültürlerin göğü altında yaşayanların ne ayı vardır ne yıldızı. Otağ “od” kökünden türemiştir, ocaktır; kışları yaz, avları aş eden. “Aya” otağı bir Dede Korkut ocağıdır, ustalarla çerağları aynı ateşin etrafında derceden. Kelime Hz. Âdem’den emanettir, Allah’ın kelimesini yüceltmek müelliflerin şanı. Dünya nedir ki yoksa denîliğin sefil kıyılarından başka.
Bir de avuç içi var: Aya. Çizgilerinde yazgımız akar ırmaklar gibi. Yazgımızla yazarlığımız bir deltaya dönüşüp aynı ummana dökülür. Ummandır bize “hiç”liğimizi sezdiren. Kâinat Güneşi’nin teşbihiyle bir damladır dünyamız öte dünya denizine karışan. Yine de bir damla yağmurun denize faydası vardır, öyle teselli eder bizi görklü Mevlâna. Bu yüzden kalemlerimizdeki bir damla mürekkebin kıymetini biliriz. Deniz yazarsak deniz olur orası gök yazarsak gök. “Aya” yazalım o halde, besmele çekerek yazalım. Ay gümüş bir mühür gibi değsin omuzlarımıza. Hayrettir, hayaldir, sorumluluktur; bir damla mürekkepten neler hasıl olacağını seyredelim.
0 Tartışmaları