Yeni bayramlar da eski bayramlar kadar güzel. Bayram, tazeliğinden hiçbir şey kaybetmedi. Bu sabah da anneler, çocuklarını alınlarından öperek uyandırdı. Bu sabah da babalar, oğullarının; dedeler ise torunlarının elini tutup caddelerdeki güneş ırmaklarına karıştılar. Bu sabah da hocalar, şenlenen mabetlerinde bir kere daha gözbebeklerimiz olduklarını anlayıp sevinçle çıktılar minbere. Bu sabah da milyonlarca Müslüman, Itrî’nin tekbiriyle inletti semaları. “Allahuekber” diyerek, mutlak büyüğün önünde secde ederken herkes eşitlendi. Müslüman sıfatı, güzelliğiyle bütün sıfatları unutturdu.
Ellerinde seccadeler, kalplerinde varlıklarını anlamlandırmanın sevinciyle ne güzel yürüyorlar. Karşılaştıkları herkese selam veriyorlar; ne güzel! Selamı alanın yüzünde tebessüm, bir sevgi mührü gibi ışıldıyor. İki kelimelik bir tılsım bu… Ruha düştüğünde, kozasından ipekler taşıyor. Selam veren aslında karşılaştığı kişiye şunu söylüyor: Seni seviyorum. Benden sana zarar gelmez. Sen, bu dünyada özelsin; çünkü Müslümansın. Kâinat, sen varsın diye nefes alıp veriyor. Seninle tanışmadığımı kim söylemiş? “Evet, öylesin.” diye cevaplamadık mı, mabudumuzun “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” sorusunu bedensiz ruhlarken? Ruhun bir kıldığını beden selamlar. Seni selamlıyorum; kardeşimsin. Aynı ailedeniz desek, doğrudur. Babalarımızın öptüğümüz eli, Hz. Âdem’indir.
Doğu Türkistan’da da olsak, Filistin’de de olsak, Hz. Âdem’in elini öpüyoruz babalarımızın elini öperken. Kardeşlik şuuruyla hareket edeceğimiz, yalnız namaz saflarında değil, küfre karşı mücadele ederken de omuz omuza vereceğimiz kutlu günlere ulaşmayı diliyoruz Rabbimizden. Allah’ım, hep birlikte sevineceğimiz gerçek bayramlara eriştir bizi.
Bir tarafımız buruk olsa da yine de güzel bayram. Yine de mübarek olsun.
0 Tartışmaları